نظام نوشتاری زبان چینی تصویر نگار است. تصویرنگار های چینی قادر به بازتاب تلفظ خود نیستند. نظام معيار الفبایی (ثبت الفبایی) زبان چینی، نظامی است که بر پایه حروف الفبای لاتین ساخته شده. این نظام در بین سال های 1955 تا 1957 میلادی توسط کمیسیون اصلاحات تصوير نگار های چینی و کمیسیوت آوا نگاری زبان چینی تنظیم و در یازدهم فوریه سال 1958 میلادی در مجلس ملی نمایندگان خلق چین تصویب شد. در سال 1982 میلادی، سازمان بین المللی اوالگاری معيار، این نظام الفبایی زبان چینی را | به رسمیت شناخت. این نظام الفبایی، نظام توشتاری زبان چینی نیست، ولی می توان به عنوان وسيله و واسطه ای برای آموزش زبان چینی به مردم چین و خارجیان مورد استفاده قرار گیرد.

زبان چینی دارای قدمت دیرینه ای است. «جیا گو ون» نام گروهی از تصویرنگارهای اولیه زبان چینی است که بر روی استخوان جانوران یا کاسه های لاک پشت نوشته می شد. این تصویرنگارها سه هزار سال پیش پدید آمد و از نظام بسیار پیچیده ای برخوردار است. تاریخ زبان چینی از تاریخ تصویرنگارها هم دیرین تر است. ولی عنوان هان یو (汉语) برای اطلاق به زبان چینی بعدها مورد استفاده قرار گرفت. به این ترتیب که تا پیش از سلسله هان، مردم چین خود را «هوا» یا «شیا» می نامیدند. از زمان سلسله هان ( 21 تا 206 پیش از میلاد) ملیت های دیگر مردم چین را «هان رن» (به معنی زبان مردم هان) نامیده شد.

زبان چینی یکی از زبان های عمده جهان و وابسته به خانواده زبان های هان و تبتی است و در عین حال عمده ترین زبان این خانواده نیز محسوب می شود. زبان چینی غیر از خاک اصلی چین و استان تایوان در مناطقی از جمله سنگاپور و مالزی نیز رایج است. زبان چینی همچنین یکی از زبان های رسمی سازمان ملل است. زبان چینی شامل گویش های زیادی است که از جمله آنها می توان به گویش شمالی گويش وو، گویش گان، گویش شیان، گویش یوئه، گویش مین، گويش كه جيا و غیره اشاره کرد. گويش معیار زبان چینی طی صد سال اخیر بر اساس گویش شمالی شکل گرفته و لهجه معيار آن لهجه پکنی است. این گویش معیار در خاک اصلی «پو تون هوا» (به معنی زبان عمومی)، در تایوان «گوئو یو» (به معنی زبان کشور) و در سنگاپور و مالزی «هوا يو» (به معنی زبان چینی) نامیده می شود.